چندی است نام ِ بنده را عنوان نمی کنید
در بزم ِ و شادمانه ها مهمان نمی کنید
وقتی که دشت ِ شالیتان سبز می شود
یادی از این کویر ِ بی باران نمی کنید
گیرم که میر زاده و پِرُمایه نیستم
از راه ِ یاوری چرا احسان نمی کنید
احسان ِ نیمه کاره و یاران ِ نیمه وقت
این زشتی زمانه را درمان نمی کنید
می جوشد از درونتان سیال ِ عاطفه
از این ندا اطاعت فرمان نمی کنید
وقتی شکسته می شود ایام ِ سُست بُن
سعی برای داربست ِ آن نمی کنید
ما نیز زیر ِ سایه خود قد کشیده ایم
این حّد ِ بی رقیب را کتمان نمی کنید
زرق زمانه فانی و ایام بی وفاست
شاید تصور ِ چنین امکان نمی کنید
آه وفغان به موسم ِ پژمردنم چه سود
وقتی طراوت مرا خندان نمی کنید
آسمان ِ
آبی ِ شعر
12/9/82
No comments:
Post a Comment